Vier vreemde gewoontes

Vreemde gewoontes. We hebben ze allemaal wel. Het zijn misschien geen dingen waar je echt last van hebt, maar ze horen op de één of andere manier wel bij je. Ik vind het altijd grappig om van andere mensen te lezen wat voor gekke gewoontes ze er op na houden. Daarom heb ik zelf ook een lijstje gemaakt voor jullie.

1. Scheuren maar!

pil stripWanneer ik medicijnen slik, kan ik er heel slecht tegen als er lege vakjes in de strip zitten. Deze haal ik er altijd alvast af en dan gooi ik ze weg. Wel per twee, want anders wordt het wel erg lastig scheuren. Of het nu om paracetamol gaat, mijn ijzertabletten of wat anders, ik doe dit eigenlijk altijd. Wanneer Huib of iemand anders een stripje met pillen laat liggen en deze is half leeg, dan moet ik dit ook doen. Het is niet iets waar ik echt ‘last’ van heb, maar ik word wel altijd een beetje raar aangekeken, dus ik denk dat deze echt onder het kopje ‘vreemde gewoontes’ mag vallen.

2. Boter op je brood

Wil je boter op je brood? Dat klinkt natuurlijk als een hele normale vraag. Er zijn mensen die – om wat voor reden dan ook – geen boter op brood willen. Je hebt mensen die het wel willen. Bij mij hangt het eigenlijk af van het soort beleg wat ik op brood doe. Ik wil meestal vooral boter op mijn brood omdat ik het anders al snel te droog vind worden, maar er zijn ook uitzonderingen. Als je het beleg op brood kunt smeren, is boter meestal niet nodig. Tenzij het om smeerbare vleeswaren gaat, want dan vind ik het lekkerder met boter. Wanneer ik wel boter op brood wil, dan smeer ik het eigenlijk altijd maar op één boterham, anders is het meteen zoveel. Behalve bij hagelslag, omdat dit er anders af valt. Volgens mij zou ik een boek kunnen schrijven over mijn gewoontes als het gaat om (brood) eten, dus dit is slechts een voorbeeld.

3. Wachten bij een draaideur

Ja, daar is hij weer. De draaideur. Ik wil nog altijd het liefst voorop lopen bij een draaideur. Helemaal nu ik een kinderwagen bij me heb. Anders wacht ik gewoon op de volgende opening. Ik hoor achter me wel eens mensen heel hard zuchten, maar dat zal me echt een rotzorg zijn. Dan ga je lekker voor? Ik wacht wel.

4. Mok of glas

Noem mij maar gek, maar ik vind (chocolade)melk dus niet smaken als het in een glas zit. Melkproducten horen bij mij echt in een beker of een mok. Andersom geldt dit ook voor thee. Als dit niet in een glas zit, vind ik het niet lekker. Dat zit ongetwijfeld ergens tussen mijn oren. Net als  het boterverhaal. Mensen moeten dit maar niet proberen te begrijpen, daar krijgen ze vast hoofdpijn van.

Wat voor vreemde gewoontes heb jij?

Karin Slaughter

kept womanIedere zomer kijk ik uit naar de nieuwste Karin Slaughter. Ik lees niet vaak thrillers meer, maar die van haar blijven gewoon keer op keer ontzettend goed. Ook dit jaar viel haar boek als pre-order in de brievenbus. Ik kon gaan lezen.

Op Instagram zag ik vorige week dat iemand haar boek zou gaan laten signeren in de boekhandel. Karin Slaughter was bezig met een boek tour in Nederland en ik had dat bijna gemist. Ik ben snel gaan kijken en zag dat ze deze week nog in Utrecht zou komen. Dat leek me wel erg leuk.

Vandaag was het dan zover. Om 16.00 uur zou Karin Slaughter gaan signeren bij boekhandel Broese in de stad. Ik stopte het boek in mijn tas, nam de kleine mee en sprak in de stad af met mijn moeder. Met z’n drieën liepen we naar de boekwinkel toe. Daar stond al een flinke rij mensen te wachten en we sloten aan in de rij. (Nou ja, ik sloot aan in de rij en mijn moeder reed rondjes met Marcel, want die vindt het nu eenmaal niet zo leuk om stil te staan.)

Het duurde even, maar het was wel de moeite waard. Helaas was het druk en had Karin maar heel even de tijd voor iedere lezer. Toch was alles goed geregeld door de dames van Harper Collins en de medewerkers van Broese. Ik heb Karin in ieder geval even gezien, een paar woorden met haar kunnen wisselen en ik vertrok weer met een mooie krabbel in mijn boek en een aantal foto’s op mijn telefoon. Mijn innerlijke boekenwurm is blij!

Karin Slaughter

Na regen komt altijd weer zonneschijn

Vorige week schreef ik dat er een emotioneel weekend aan zat te komen voor mij (en mijn familie.) Ik wilde hier nog even op terug komen en vertellen hoe het geweest is. Achteraf gezien voelde ik me al de hele week een beetje wiebelig. Ik was moe, kattig en ik was aan het vechten tegen mijn verdriet. Dat helpt niet. Soms moeten dingen er nu eenmaal echt even uit. Het weekend is voorbij gegaan en nu gaat het weer een stuk beter. Na regen komt altijd weer zonneschijn, zowel letterlijk als figuurlijk. Dat klinkt heel cliché, maar het is wel waar.zonneschijn strand scheveningen

Toch waaien de ‘buien’ niet altijd vanzelf over. Ik moet er wel wat voor doen. De eerste stap was (zoals altijd) toegeven aan mezelf dat ik me rot voelde en dat het oké was. Ik heb een ontzettende hekel aan de zin ‘het mag er zijn’, maar toch was dit nu wel van toepassing. Er is vorig jaar gewoon veel gebeurd en dat gaat je nu eenmaal niet in de koude kleren zitten. Sommige dagen zijn beter dan andere. De meeste dagen zijn eigenlijk gewoon prima, maar er zijn echt momenten dat ik aan mijn oma en opa denk en dat het pijn doet dat ze er niet meer zijn. Je kunt wel door blijven rennen en leuke dingen gaan doen, maar uiteindelijk helpt afleiding niet altijd. In dit geval was het voor mij beter om er even bij stil te staan. Op zaterdag had ik er echt even genoeg van. Ik was moe. Ik stuurde de mannen naar buiten toe en ik kroop zelf in bed. Ik heb niet geslapen, maar ik deed even helemaal niets en daar knapte ik eigenlijk wel van op.

Daarna was het weer tijd voor actie. Toegeven aan je verdriet is één ding. Dat hoort bij het proces van rouw. Zondag had ik ook de behoefte om even stil te staan bij het gemis. Samen met mijn ouders zocht ik een plek op waar we veel herinneringen aan hebben. We reden naar de plek waar zowel wij als mijn opa en oma op de camping stonden. We bezochten de plek waar de caravans stonden en liepen naar het meer toe waar we vroeger vaak gingen zwemmen. Er is daar veel veranderd en toch is alles nog zo herkenbaar. Het gaf me rust en het was net alsof oma opeens weer wat dichterbij stond. Het was voor mij wel goed om aan haar te denken. Daarna was het ook goed om weer verder te gaan en gewoon Vaderdag te vieren. De mensen die er nog wel zijn, verdienen tenslotte ook mijn aandacht.

Inmiddels zijn de donkere wolken in mijn hoofd een beetje weggetrokken. Het zonnetje schijnt weer. Ook buiten is het lekker warm, dus daar ga ik eens fijn van genieten!

1 2 3 185

Welkom

Roxxy84


Ik ben Roxanne, de schrijfster van roxxy84.nl. Ik ben geboren in 1984 en woon samen met Huib en onze zoon Marcel in Utrecht. Ik schrijf graag over alles wat ik leuk vind, zoals mijn gezin, boeken, muziek en andere dingen die ik (online en offline) tegen kom.

Wil je meer weten over mij? Lees dan verder op de pagina 'over de schrijfster'.

Social Media

Follow me on Bloglovin

Follow

Reading Challenge

2016 Reading Challenge

2016 Reading Challenge
Roxanne has read 0 books toward her goal of 50 books.
hide

Categorieën

Advertentie

Leuke bloglijstjes