Als je laptop er geen zin meer in heeft

Dit weekend had ik ruzie met mijn (anders altijd zo) lieve laptop. Het is even geleden dat ik voor het laatst zo aan het vloeken was op mijn laptop en ik weet nog wat er toen gebeurde. Ik was het zat en ik kocht een nieuwe. Op dat moment was ik daar al voor aan het sparen en ik had net een financiële meevaller gehad. Dus ik had geld en het kon allemaal. Dat ligt nu even anders. We zitten lekker in zo’n fase in huis waarbij alles stuk lijkt te gaan. Na de DVD-speler (o man, ja zo’n ding hadden we ook nog staan) en de bank, lijkt nu de laptop geen zin meer te hebben om verder te leven. Ik hoor mezelf al schreeuwen: Nee! Nee! Nee! Ga gewoon doen wat je moet doen, kreng!

Kortom, adem in, adem uit. Eerst maakte ik maar eens een back-up van mijn bestanden. Dat doe ik volgens Huib niet vaak genoeg. (Lees: Hij doet het dagelijks, ik eerder twee keer per jaar…) Dat gaat natuurlijk een keer mis. Volgens de computer stonden er 18,000 afbeeldingen op. De meeste daarvan staan ook nog op mijn telefoon of ze staan al op mijn externe hardeschijf. Toch is het niet zo handig. Gelukkig ging het goed. Ik had al mijn bestanden net gekopieerd toen de hel definitief los barstte. Het ding wilde niets meer doen. Ook niet toen ik hem opnieuw opgestart had. Dat leek me duidelijk. Het was de hoogste tijd om weer eens alles eraf te gooien en te formatteren. Weg met alle rotzooi en gewoon opnieuw beginnen.

Vier jaar geleden was dit niet de oplossing. Ik weet nog dat het toen nog steeds niet werkte. Nu lijkt het wel succesvol te zijn. Het mocht even duren, want de laptop wilde na de installatie van Windows echt een eindeloze lijst van updates installeren. Nu het eenmaal zo ver is, lijkt het allemaal weer een beetje te werken. In de komende dagen moet ik nog even van alles installeren en instellen, maar dat is natuurlijk geen probleem. Dat kan ik. Ik kan voor nu in ieder geval weer even adem halen, want het werkt weer. Ik kan weer bloggen, werken of gewoon een beetje surfen.

Lief laptopje, zou je het alsjeblieft nog een tijdje vol willen houden? Dan kan ik eerst eens even goed gaan sparen en bedenken met wat voor een device ik je wil gaan vervangen.

Veertig plus twee

“Hoe lang was je zwanger?” Deze vraag heb ik inmiddels vaak gehoord, van familie, vrienden, artsen en andere mensen. Waarom het zo belangrijk is weet ik niet. Van artsen begrijp ik het trouwens wel. Daar volgt meestal de vraag hoe zwaar Marcel was toen hij geboren werd en of hij gezond was. Gelukkig wel. Het antwoord op de eerste vraag is veertig plus twee. Ik was veertig weken en twee dagen zwanger.veertig plus twee

Er zijn ruim negen maanden voorbij sinds de bevalling. Vandaag is Marcel precies veertig weken en twee dagen oud. Dat is toch wel een bijzonder moment. Hij is nu net zo lang uit mijn buik als dat hij erin gezeten heeft. Daar wilde ik toch wel even bij stil staan. Ik beschreef eerder al hoeveel er veranderd was na zes en negen maanden, dus daar wil ik nu niet te lang bij stil staan.

Als ik naar de foto’s kijk van de eerste weken, dan kan ik me al bijna niet meer voorstellen dat Marcel ooit zo klein is geweest. Inmiddels is hij langer dan de gemiddelde jongen van zijn leeftijd en hij kan elke dag meer. Een echte baby is hij al niet meer. Gelukkig hebben we heel veel foto’s gemaakt, dan kunnen we altijd even terug kijken naar hoe het in het begin was. Dat ga ik ook zeker blijven doen.

Nu al deze mijlpalen voorbij zijn, gaan we ons voorbereiden op de volgende. Zijn eerste verjaardag. Nu lijkt het nog ver weg, maar over minder dan drie maanden is het al zover. Binnenkort dus eens na gaan denken hoe (en waar) we dat gaan vieren.

Het leed wat tandjes krijgen heet

In april kreeg Marcel zijn eerste twee tandjes. In eerste instantie had ik het niet in de gaten. Hij was uit zijn doen, maar ja, dat kan natuurlijk allerlei oorzaken hebben. We dachten al maanden dat het aan de tandjes zou liggen en daarom durfde ik het niet meer hardop te zeggen. Tot ik op een dag de plek zag waar het eerste tandje door kwam. Toen was het me duidelijk. De kleine man kreeg er meteen twee en we waren ook nog eens op vakantie, dus dat ging af en toe even ten koste van de nachtrust.
Tandjes

Gelukkig vonden we uiteindelijk wel wat dingen die de pijn wat konden verzachten. Ik was gelukkig zo slim geweest om een bijtring mee te nemen toen we op vakantie gingen en dat vond hij zeker fijn. Net als urenlang tegen mama aan plakken. Ook altijd goed. Nu wil je als moeder soms ook wel even slapen of uitrusten, dus dat was geen ideale situatie. Behalve de bijtring gaf ik hem als het té erg werd af en toe wat paracetamol en ik kocht een tube met gel die de pijn wat moest verzachten. Het leek uiteindelijk te werken. Het werd beter te verdragen en we konden alle drie weer lekker slapen.

Toen de tandjes eenmaal goed door waren, was er geen vuiltje meer aan de lucht. Het ging een hele tijd goed. Tot deze week. Ik zie nog niets, maar ik herken de symptomen wel van een paar weken geleden. Marcel huilt meer, slaapt minder, kwijlt veel en zit overal op te bijten. Het lijkt erop dat tandje nummer drie eraan komt. Ik ben benieuwd of deze ook onder komt of dat er nu aan de bovenkant een tandje aan komt. Dat wordt vanzelf duidelijk. Voor nu haal ik eerst alle trucjes maar weer eens uit de kast om de pijn wat minder te maken voor hem.

1 2 3 180

Welkom

Roxxy84


Ik ben Roxanne, de schrijfster van roxxy84.nl. Ik ben geboren in 1984 en woon samen met Huib en onze zoon Marcel in Utrecht. Ik schrijf graag over alles wat ik leuk vind, zoals mijn gezin, boeken, muziek en andere dingen die ik (online en offline) tegen kom.

Wil je meer weten over mij? Lees dan verder op de pagina 'over de schrijfster'.

Social Media

Follow me on Bloglovin

Follow

Reading Challenge

2016 Reading Challenge

2016 Reading Challenge
Roxanne has read 0 books toward her goal of 50 books.
hide

Roxanne leest

Categorieën

Advertentie