Uitzieken

Vorige week schreef ik al dat we hier in huis te maken hadden met dat rottige virus dat rond gaat. Inmiddels lijkt het erop dat de mannen er vanaf zijn en dat ik als enige nog even uit moet zieken. Dat uitzieken is alleen best wel een dingetje. Hoe doe je dat? Veel slapen, drinken en vitamines binnen krijgen leek me een goed begin, maar voor alsnog knap ik niet echt op.

Allereerst bleek ik toch wel wat zieker te zijn dan ik zelf in de gaten had. Zaterdag had ik nog steeds koorts en na een week was ik dat best wel zat. Ik belde de huisartsenpost en mocht even langs komen. Het hoesten hield maar niet op en ik kon er niet meer van slapen. Ze keek in mijn keel en luisterde naar mijn longen. Het leek wel een longontsteking, volgens de arts. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Omdat ze niet voor niets antibiotica voor wilde schrijven, deed ze een kleine bloedtest. Daaruit bleek dat het waarschijnlijk niet bacterieel was en dus kreeg ik geen kuur. Het moest vanzelf over gaan. Wel schreef ze codeïne voor zodat ik wat beter zou kunnen slapen ‘s nachts en wat minder zou gaan hoesten. Verder moest ik het maar even in de gaten houden.

De vraag is wanneer trek je dan weer aan de bel? Het hoesten is nog niet minder, maar wordt ook niet erger. De koorts is er af en toe nog wel, maar valt qua hoogte wel mee. Slapen kan ik gewoon niet, want ook met codeïne hoest ik harder dan een complete zeehondencrèche. Ik denk dat niemand hier een oog dicht doet in de straat… Of ze moeten hele goede oordopjes hebben. Van niet slapen word je erg moe en daar ga je je ook al niet beter van voelen. Dus pak ik langzaam mijn dingen maar weer op. In bed liggen word ik namelijk enorm chagrijnig van.

Voorlopig dus nog even geen gezellig nieuws van mijn kant, maar wel even een teken van leven. Ik doe het nog even rustig aan en ik hoop heel erg dat ik me dit weekend beter voel, want ik heb mijn kleine neefje al drie weken niet gezien en dat vind ik helemaal niet leuk! Daarnaast heb ik gewoon weer zin om leuke dingen te doen en ik ben echt enorm klaar met dat gehoest en gesnotter.

Voor iedereen die ook aan het kwakkelen is: Beterschap! Ik hoop dat we er allemaal snel vanaf zijn. Laat het maar snel lente worden, dat lijkt me beter voor ons allemaal.

18 maanden mama

Vandaag is Marcel alweer 18 maanden bij ons. Ik ben dus alweer anderhalf jaar mama. Voor mij is hij de mooiste en de liefste, maar ik ben wel een beetje bevooroordeeld. Toch vind ik echt dat moeder zijn heel makkelijk is met Marcel. Ik geniet er elke dag van en ik zou niet meer weten hoe het leven was zonder die kleine man. Vandaag blik ik even terug op de afgelopen maanden.

Op dit moment zitten we in een leuke fase. Marcel is enerzijds al zo groot geworden, maar heel soms is hij nog even mijn kleine mannetje. Dan kruipt hij dicht tegen me aan en wil hij niets liever dan bij mama zijn. Ik geniet echt van die momenten, want meestal gaat hij zelf op onderzoek uit. Hij wil alles ontdekken, vooral als er knopjes op zitten en als het geluid maakt. Hij leert bijna elke dag nieuwe woorden. Kletsen deed hij al wel, maar we gaan er steeds meer van verstaan. Dat is heel erg gaaf om mee te maken. Er zijn zoveel dingen die hij geleerd heeft inmiddels. Lopen, rennen, klimmen en ‘fietsen’ op zijn loopfietsje. Hoewel hij graag met Duplo en zijn auto’s speelt, maak je hem nog gelukkiger met simpelweg buiten spelen. Vooral als hij zijn bal of fiets mee mag nemen. Ik ben blij dat hij ook graag buiten speelt en niet alleen maar binnen wil zitten.

Is hij dan nooit vervelend? Eigenlijk niet. Marcel kan druk zijn, dat wel. Dat is niet zo zeer negatief bedoeld. Hij zit  gewoon vol energie en hij is erg nieuwsgierig en ondernemend. Over het algemeen luistert hij echter wel naar ons. Ja, er zijn dagen of fases waarin hij een beetje aan het proberen is wat hij kan doen. Er vliegt echt wel eens speelgoed door de kamer en ook zijn eten ligt soms naast zijn stoel. Als hij iets doet wat niet mag of niet hoort, kan hij er ook lekker onschuldig bij kijken. Dan is het wel even moeilijk om streng te zijn, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Over het algemeen heeft Marcel een vrolijk en lief karakter. Wat wil je nog meer?

Slaap kindje slaap

Voordat Marcel geboren werd, hadden we al een beetje afscheid genomen van onze nachtrust. Ik sliep tijdens de zwangerschap al heel slecht, maar ik had het idee dat het daarna niet beter zou gaan worden. Dat valt gelukkig mee. Over het algemeen is Marcel een goede slaper. In het weekend slaapt hij ook lekker uit. Ik zeg ‘over het algemeen’ omdat er echt wel uitzonderingen zijn. Tandjeshorror, een verkoudheid of nachtmerries verstoren de slaap wel eens. Andere ouders herkennen die nachten ongetwijfeld. Gelukkig zijn het hier uitzonderingen. Na zo’n lastige week mogen we vaak weer een tijdje normaal slapen. Dat kan ik zelf ook wel gebruiken, want ik kan niet zo heel goed zonder slaap. Toen Marcel over ging naar een peuterbed, had ik wel even verwacht dat het slechter zou gaan. Dat viel reuze mee. Hij slaapt er eigenlijk prima in. Behalve deze week. We zijn allemaal ziek en hij wil liever niet alleen slapen. Nu heeft hij ook nog eens ontdekt hoe de deurklink werkt en dat hij dan uit zijn kamer kan. Dat was wel even interessant. Onze reactie? We hebben zijn deurklink omhoog gezet, zodat hij er weer een tijdje niet bij kan.

Ik kan er lang of kort over praten, maar ik ben gewoon al 18 maanden een hele trotse en blije mama. Ik zeg wel eens ‘zo wil ik er nog wel tien’. Niet dat het echt in mijn planning zit om een elftal op de wereld te zetten, maar het gaat tot nu toe nog allemaal erg gemakkelijk. Het is ook heerlijk om elke fase van een kind van zo dichtbij mee te maken. Gelukkig hebben we nog een heleboel (leuke en minder leuke) fases te gaan met Marcel. Hoewel het voelt alsof hij al heel lang bij ons is, is hij ook ‘pas’ 18 maanden. Wij genieten dus lekker verder en gaan door naar de volgende mijlpaal.

Uitgeschakeld door dat rot virus

In december was Marcel al een paar weken aan het kwakkelen met één of ander virus. Ik was blij dat het voorbij was, maar een paar weken later begon het weer. Hij was flink verkouden en had af en toe koorts. Het was echt wel sneu en hij wilde bijna niet eten. Gelukkig dronk hij wel en hij was redelijk vrolijk, dus ik maakte me niet al teveel zorgen. Vorige week werd ik ook verkouden. Niet zo gek als je bedenkt dat ik al bijna drie weken snotneuzen aan het afvegen was! Ik had daar alleen echt geen tijd voor. Allereerst moest ik voor Marcel zorgen. Marcel begon te hoesten en de koorts kwam opeens weer terug. Op zaterdagavond gingen we met hem naar de huisartsenpost. Het leek allemaal mee te vallen. Zijn keel en oren waren wat rood, maar zijn longen klonken goed. Opgelucht gingen we naar huis. Het was allemaal in orde.

Volgens mij was dat het startsignaal voor het virus om mij echt te grazen te nemen. Ik had al een paar dagen een verstopte neus en spierpijn en vanaf dat moment was er geen houden aan. Ik kreeg koorts, keelpijn, hoofdpijn, oorpijn en begon ook vreselijk te hoesten. Zondag wist ik echt niet waar ik het zoeken moest. Ik nam Marcel mee naar mijn ouders en kroop daar met een dekentje op de bank. Mijn moeder maakte thee met honing voor me en mijn vader smeerde een boterham. Zo kwam ik weer een klein beetje bij. Ik dacht als ik vroeg naar bed ga, voel ik me morgen vast beter.

 

Helaas was ik op maandag niet opgeknapt. Sterker nog, maandag was de heftigste dag van de week. Ik weet alleen dat ik drie dagen in bed heb gelegen en volledig uitgeschakeld was. Gelukkig heeft Marcel hele lieve opa’s en oma’s en namen zij hem even van mij over. Dat was niet leuk, want als hij niet thuis is, mis ik hem enorm. Ik kon zelf alleen geen kant op en Pel moest ook gewoon werken. Dat schoot niet op. Op woensdag ging ik voor het eerst weer zelf naar buiten en vanaf dat moment knapte ik een beetje op.

Ik ben nog steeds niet helemaal beter, maar het lijkt nu weer meer op de nasleep van een verkoudheid dan op de griep. We doen nog maar even rustig aan komend weekend. Dan kunnen we nog even goed uitzieken en hopelijk kunnen we er dan volgende week weer gewoon vol tegenaan.

1 2 3 214

Social Media

Welkom

Roxxy84


Ik ben Roxanne, de schrijfster van roxxy84.nl. Ik ben geboren in 1984 en woon samen met Pel en onze zoon Marcel in Utrecht. Ik schrijf graag over alles wat ik leuk vind, zoals mijn gezin, boeken, muziek en andere dingen die ik (online en offline) tegen kom.

Wil je meer weten over mij? Lees dan verder op de pagina 'over de schrijfster'.

Categorieën

Advertentie

Leuke bloglijstjes