Vriendschap is geen illusie

Echte vriendschap is geen illusie. Er zijn echt wel mensen die je kunt vertrouwen en die de moeite waard zijn om binnen te laten. Het leven heeft me wel geleerd om kritisch te blijven kijken naar de mensen om me heen. Wanneer je er in al je goedheid vanuit gaat dat iedereen te vertrouwen is (tenzij het tegendeel bewezen is) dan krijg je keer op keer de deksel op je neus. Dus in mijn wereld geldt dat iedereen welkom is, zo lang hij of zij normaal doet, maar dat ik er ook net zo gauw klaar mee ben wanneer het me alleen maar energie kost en het me niets meer op gaat leveren in de toekomst.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat het nooit een keer slecht mag gaan met een ander, want ups en downs horen nu eenmaal bij het leven. Het betekent wel dat ik iedereen vanaf het begin met een neutrale blik probeer te benaderen. Vriendschap moet je verdienen. Vertrouwen ook. Bij ‘slecht gedrag’ mag je een stapje achteruit zetten. Ga je te ver, dan gaat de deur dicht en dan moet je echt wel een goede reden hebben om die weer open te mogen zetten. Dat klinkt hard, maar dat geeft mij veel meer rust dan vroeger. Ik ben niet meer bang mensen te verliezen. Mensen komen en gaan. Dat is prima.

Ze zeggen wel eens dat je je echte vrienden leert kennen als het slecht met je gaat. Toch vind ik dat dit maar voor een deel waar is. Er vallen zeker wel mensen af als je niet lekker in je vel zit of iets heftigs meemaakt, maar er zijn ook van die mensen die lijken te kicken op het verdriet en ongeluk van een ander. Deze mensen gunnen een ander het licht in de ogen niet en als het er op aan komt, zijn ze stikjaloers dat het goed met jou gaat. Daar bedank ik ook voor.

Door de jaren heen heb ik mensen om me heen verzameld waar ik iets aan heb. Vrienden die er voor me zijn, of het nu wel of niet goed met me gaat. Mensen die het me gunnen als iets lukt of lekker loopt. Voor die mensen sta ik omgekeerd ook klaar. Je weet van elkaar dat het goed zit, ook als het even stil is aan de andere kant. Het heeft even geduurd voor ik zover was dat ik alle energievreters de deur uit kon zetten, maar het resultaat geeft zoveel rust. Sinds Marcel er is, is het ook veel makkelijker geworden. Het leven is simpeler. Mijn gezin staat op de eerste plaats en daarnaast heb ik (alleen) ruimte voor de mensen die het waard zijn. Dat zijn geen zalen vol, maar dat hoeft ook niet. Ik heb meer dan genoeg aan de vrienden en familie die ik nu om me heen heb.

Bakken met een snufje liefde

Op dit moment ruikt mijn huis heerlijk naar de cake die ik in de oven heb staan. Vanavond hebben we een nieuwsjaarsborrel met een aantal buren uit de straat en ik vond het leuk om een verse cake mee te nemen. Daar is uiteraard niets mis mee en het is niet zo veel werk, maar het is wel een typisch voorbeeld van hoe er dingen aan het veranderen zijn in mijn leven sinds ik mama geworden ben. Ik ben veel meer bezig met koken en bakken dan vroeger.

Tijdens mijn zwangerschap heb ik een aantal boeken gelezen waarin de hoofdpersonen rond de feestdagen van alles aan het koken en bakken waren. Koekjes en taartjes bakken samen met de kinderen, dat vond ik zo gezellig klinken. Ik dacht ook terug aan mijn eigen jeugd. Mijn moeder kookt en bakt graag en ik vind ook dat ze dat goed kan. Als klein meisje stond ik vaak op een opstapje te helpen als zij een cake ging bakken. Uiteraard was het ook leuk om de beslagkom uit te likken en om de cake later op te eten.

Ik wil een leuke mama zijn voor Marcel en ik heb me in mijn hoofd gehaald dat dit betekent dat ik ook maar eens mijn best moet doen om een keukenprinses te worden. Nu kan ik best koken of iets simpels bakken, maar ik hoef me echt niet op te geven voor Masterchef of Heel Holland Bakt. Dat gaat namelijk niets worden. Op zich geeft dat natuurlijk niet, maar ik probeer de laatste twee jaar wel vaker iets nieuws uit in de keuken. Soms is dit een succes en andere keren helemaal niet. Stiekem heb ik wel gemerkt dat koken en bakken me best zen kan maken. Dat is dan weer positief.

red velvet cake bakkenToch moet het ook niet te ver gaan. Voor mijn verjaardag bakte ik een red velvet cake. Die smaakte prima, maar ik vond zelf dat hij er niet mooi genoeg uit zag. Dat vond ik frustrerend. Ik heb geen idee hoe het kwam dat die taart zo scheef omhoog gekomen is in de oven, dus dat maakte het al niet beter. Gefrustreerde moeders zijn helemaal niet leuk, dus het moet ook geen ‘ding’ gaan worden. Op zulke momenten moet ik mezelf weer even tot de orde roepen en dat ik mijn innerlijke perfectionist de mond moet snoeren. Ging het er niet om dat het gezellig is en lekker? Ik hoef helemaal geen grote prijs te winnen en ik ben ook helemaal geen top kok. Ik wil gewoon een gezellige mama zijn die af en toe iets lekkers maakt voor of met haar kleine man. Mijn geheime ingrediënt? Dat is natuurlijk een snufje liefde.

Happy 33th birthday to me

Happy birthday to me! Ik word gewoon alweer 33 dit jaar. De tijd gaat vreselijk snel en ik voel me ook helemaal nog geen 33. Met het getal 33 heb ik verder geen probleem. Het is slechts een cijfer en ik vind het prima om een dertiger te zijn. Ik voel me goed en dat is het belangrijkste.

Vandaag ‘vier’ ik mijn verjaardag. Grootse plannen heb ik eigenlijk niet. Ik heb vandaag gewoon een dag met Marcel, zoals elke andere dag. We gaan vast wel iets lekkers lunchen in de stad, want dat mag als je jarig bent. Daarna gaan we bij mijn schoonouders eten en ik heb een red velvet cake gemaakt als toetje. Marcel blijft daar logeren zodat Pel en ik iets leuks kunnen gaan doen samen.  Wat we gaan doen? Dat zien we vanavond wel. Misschien gaan we naar de film of een wijntje/biertje drinken in de stad? Gewoon iets gezelligs doen samen. Dat komt goed.

Op de vraag wat ik voor mijn verjaardag wil hebben, kon ik ook al geen antwoord geven deze keer. Ik heb eigenlijk niet zoveel mensen. Meer boeken is natuurlijk altijd leuk, maar eigenlijk heb ik die niet nodig. Zo zijn er nog wel meer dingen die leuk zijn om te krijgen, maar die ik niet echt nodig heb. Ik denk dat dit gewoon betekent dat ik tevreden ben en dat het goed gaat. Dan heb je ook niet zoveel nodig. Behalve dan een dikke knuffel van mijn twee mannen, maar dat mag van mij elke dag.

1 2 3 211

Welkom

Roxxy84


Ik ben Roxanne, de schrijfster van roxxy84.nl. Ik ben geboren in 1984 en woon samen met Pel en onze zoon Marcel in Utrecht. Ik schrijf graag over alles wat ik leuk vind, zoals mijn gezin, boeken, muziek en andere dingen die ik (online en offline) tegen kom.

Wil je meer weten over mij? Lees dan verder op de pagina 'over de schrijfster'.

Social Media

Follow me on Bloglovin

Follow

Reading Challenge

2017 Reading Challenge

Roxanne has read 0 books toward her goal of 50 books.
hide

Categorieën

Advertentie

Leuke bloglijstjes