Mijn kleine waterrat

Ik ben dol op water en vind het heerlijk om te gaan zwemmen. Gelukkig is onze Marcel ook een kleine waterrat. In bad gaan vindt hij (thuis) echt heerlijk en dan zit hij zo een kwartier te spetteren en te spelen. Ook zwemmen was tot nu toe een succes. Nu het echt zomer geworden is, konden we ook buiten het water op zoeken.

Vorige week gingen we met mijn vader zwemmen bij de Maarsseveense Plassen. Marcel kon daar lekker rond kruipen in het pierenbadje. Het water was lekker en heel ondiep. Ik had hem voor de vorm wel zwembandjes om gedaan, maar als je er bij bleef, was er eigenlijk ook niet veel aan de hand. (Ik wil alleen wel dat hij eraan went dat het veiliger is met zwembandjes om, zo lang meneer geen zwemdiploma’s heeft) Hij vond het heerlijk daar in de zon. Hij kroop rond, probeerde contact te leggen, spetterde iedereen nat en zat te schateren van het lachen. Ik kan daar enorm van genieten. Hoewel hij thuis echt alle kanten op kruipt, bleef hij hier lekker naast onze handdoek zitten spelen met zijn speelgoed. Kortom, dit is wel voor herhaling vatbaar.

Het mooie weer bleef, maar we hebben natuurlijk niet elke dag tijd (en zin) om naar het zwembad te gaan met de kleine. Daarom heb ik een zwembadje gekocht wat op het balkon past bij mijn ouders. Dan hoeven we maar een paar minuutjes te lopen en heeft de kleine zijn eigen zwembad. Ik was benieuwd wat hij daarvan zou vinden, maar de kleine waterrat vond ook dit zwembad fijn. Hij is dus de rest van de zomer voorzien van een privé zwembadje op het balkon.
waterrat

Afscheid nemen van mijn laatste opa

Zaterdagmorgen ging om kwart voor acht de telefoon. Normaal gesproken gaan er bij mij wel alarmbellen rinkelen als er zo vroeg al gebeld wordt, maar deze keer niet. We hadden met mijn ouders afgesproken om naar de dierentuin te gaan en zouden ‘s morgens nog even contact hebben over het weer en of we écht zouden gaan of dat we de afspraak zouden verzetten. Het was prima weer, dus ik dacht dat mijn vader belde om een tijd af te spreken. Vrolijk nam ik op. Aan de andere kant was het even stil, ik hoorde mijn vader snikken en hij vertelde me dat mijn opa (zijn vader) die nacht overleden was…

…Wat?! Die had ik dus niet aan zien komen. Die ochtend waren de medewerkers van het verzorgingshuis waar hij sinds een paar maanden woonde zijn kamer binnen gelopen. Hij lag precies zoals elke ochtend in zijn bed, maar hij ademde niet meer. Opa was die nacht onverwachts in zijn slaap overleden. Hoewel hij al oud was en hij heus wel af en toe wat klachten had hier en daar, was hij niet ziek. Het ging niet slechter met hem dan anders en daarom hadden we dit allemaal nog niet verwacht. De dierentuin hebben we uiteraard verzet, want mijn vader moest een uitvaart regelen. Aangezien wij weinig konden doen en we Marcel beloofd hadden dat we weg gingen, zijn wij die ochtend maar naar de Apenheul gereden voor wat afleiding. Het voor en nadeel van moeder zijn, is dat het leven altijd meteen weer door gaat en dat je weinig tijd hebt om bij gebeurtenissen stil te staan. Voor zaterdag was dat ook wel even goed zo.

Vandaag was de uitvaart al. Het is allemaal heel snel geregeld. Mijn vader en tante hadden besloten dat we dit in besloten kring zouden doen, alleen met de directe familie van opa. Het was een beetje gek dat er vandaag maar een heel klein clubje mensen in de aula van het crematorium zat, maar anderzijds was dat ook prima. Opa had het waarschijnlijk niet anders gewild en als familie zijnde heb je toch niet veel oog voor de omgeving tijdens de uitvaart. Het was goed zo. Zo konden we rustig afscheid nemen.

Ik heb wel weer ervaren dat het samen komen op zo’n dag heel erg fijn kan zijn. Ik kon nog afscheid nemen van opa voor we de kist gesloten hebben. Ik heb mijn verdriet kunnen voelen, wat ik eerder deze week nog niet kon. Het was fijn om samen met de familie herinneringen op te halen, aan opa te denken en naar muziek te luisteren die zo goed bij hem paste. Het klinkt misschien een beetje gek, maar voordat we het crematorium in liepen had ik kippenvel en een heel zwaar gevoel, maar toen we weer naar buiten liepen, had ik het gevoel dat ik een deel van mijn verdriet daar achter kon laten.

Natuurlijk is het de komende tijd nog wel even gek. Opa is er niet meer, maar eigenlijk was ik nog bezig met het verwerken van het verlies van mijn andere opa en oma. Mijn andere oma was al langer niet meer bij ons. Mijn broertje omschreef het vanmorgen erg mooi. Er is een nieuwe periode aangebroken in ons leven, want we hebben nu allebei geen grootouders meer. Wij, de kleinkinderen, zijn een plekje opgeschoven en er wordt plaats gemaakt voor een nieuwe generatie, die van onze eigen kinderen. Hoe mooi dat ook allemaal klinkt, ik vind het toch ook wel moeilijk. Ik ben dan 32 en ik heb mijn opa’s en oma’s lang mee mogen maken, maar dat neemt niet weg dat ik ze alle vier vreselijk mis.

Aapjes kijken in de Apenheul

Dit weekend zouden we samen met mijn ouders iets leuks gaan doen. Door omstandigheden ging dat niet door, maar ja, inmiddels hadden we Marcel beloofd dat we naar de dierentuin zouden gaan. Ik heb geen idee wat hij daarvan mee krijgt en hoe erg hij het had gevonden om niet te gaan, maar beloofd is beloofd. We maakten nieuwe plannen en besloten met hem naar de Apenheul te gaan.

Het was voor mij lang geleden dat ik er geweest was. Misschien wel 25 jaar? Ik weet dat ik er als klein meisje twee keer geweest ben, maar het is in ieder geval lang geleden. Nu we Marcel hebben, kunnen we opnieuw al deze leuke plekken ontdekken. Voor hem is alles nieuw en voor ons is er ook een hoop veranderd. Apenheul 2016

Vroeger vond ik de loslopende (doodshoofd)aapjes eigenlijk het leukst. Die kwamen dichtbij en die kon je écht zien. Dat vond ik eigenlijk nog steeds. We waren net binnen en er sprong al een aapje via Marcel zijn schoot op de zonnekap van de buggy. Marcel keek zijn ogen uit. Hoe durfde dat aapje op ZIJN wagen te gaan zitten? Toch vond hij het interessant en het liefste wilde hij hem pakken en knuffelen, maar dat ging natuurlijk niet lukken. Daarnaast is het ontzettend leuk om naar apen te kijken, omdat ze zo leuk kunnen spelen of juist omdat bepaalde soorten zulke ‘menselijke’ dingen doen. In de dierentuin kan ik daar ook altijd erg van genieten, dus een hele dierentuin vol met apen is erg leuk.

Met de kleine was het nog geen dagvullend programma. Omdat hij zelf nog niet kan lopen, is hij nog te klein voor de speeltuin en bepaalde alternatieve routes zijn niet helemaal handig met een buggy, maar dat vond ik niet erg. Zo af en toe haalden we de kleine uit de wagen zodat hij het beter kon zien. Voor de rest ging zijn aandacht vooral naar de andere kindjes die rond liepen. We liepen in twee uur overal langs en aan het einde vielen zijn oogjes dicht. Hij was moe van al die nieuwe indrukken.

Hopelijk gaan we alsnog snel een keertje met hem naar de dierentuin, maar vandaag hadden we in ieder geval een fijn alternatief.

1 2 3 190

Welkom

Roxxy84


Ik ben Roxanne, de schrijfster van roxxy84.nl. Ik ben geboren in 1984 en woon samen met Huib en onze zoon Marcel in Utrecht. Ik schrijf graag over alles wat ik leuk vind, zoals mijn gezin, boeken, muziek en andere dingen die ik (online en offline) tegen kom.

Wil je meer weten over mij? Lees dan verder op de pagina 'over de schrijfster'.

Social Media

Follow me on Bloglovin

Follow

Reading Challenge

2016 Reading Challenge

2016 Reading Challenge
Roxanne has read 0 books toward her goal of 50 books.
hide

Categorieën

Advertentie

Leuke bloglijstjes