In Zutphen checkten we in bij het tweede hotel. Hier hadden we alweer een mooie kamer. Het bed was zo zacht dat je wilde blijven liggen zodra je erop lag. Ook lag er een stapel tijdschriften op een tafeltje. Erg handig als je niets te lezen bij je hebt (wat bij mij uiteraard niet het geval was, want ik had een dik boek in mijn tas zitten.)

Nadat we de spullen op de kamer gezet hadden, sprongen we beneden in het zwembad. Het was een klein zwembad, maar het was er lekker rustig. We hebben even gezwommen en daarna gebruik gemaakt van de sauna. Uitgerust kwamen we terug op de kamer.

We hadden geen plannen gemaakt voor de rest van ons weekend. Die avond hebben we lekker gegeten bij een wokrestaurant en daarna wat gedronken in de bar van het hotel. De bar zat vol met brandweermannen en -vrouwen. Dat zorgde wel voor wat levendigheid en grappige conversaties.

Zaterdagmorgen werd ik vroeg wakker, maar omdat het bed zo lekker lag, ben ik nog even blijven liggen met mijn boek. Uiteindelijk moesten we wel opstaan, want er zat een champagneontbijt bij het arrangement wat we geboekt hadden. Daar wilden we uiteraard wel gebruik van maken. Het blijft vreemd om te ontbijten met alcohol, maar ik vond het lekkere champagne dus dat was niet erg.

Na het ontbijt hebben we de spullen weer ingepakt en zijn we naar de auto gelopen. We hadden de hele dag nog voor ons, maar ik was zo moe van de twee dagen ervoor dat ik het liefst naar huis wilde. Daar wachten mijn eigen en bed en mijn katten op me. Ik heb drie fijne dagen gehad, maar uiteindelijk slaapt er toch niets zo lekker als je eigen bed!

Na een flink eind binnendoor rijden en een zoektocht in Beilen (sinds wanneer is een kwart over de rotonde hetzelfde als rechtdoor mensen?) waar ik de DVD van “Haar naam was Sarah” kocht bij de Albert Heijn, kwamen we aan bij het herinneringscentrum van voormalig kamp Westerbork. Daar bekeken we eerst het herinneringscentrum. Hier waren verschillende exposities, spullen van toen en beeldmateriaal te zien. Dit was al erg indrukwekkend.

Na een kop koffie gingen we naar buiten toen om het voormalig kamp Westerbork te bekijken. Of wat daar van over is. Ik schrok even toen er stond dat dit nog 2,9 kilometer lopen was. Op een zonnige dag is dat misschien geen probleem, want de omgeving is mooi, maar nu kon het elk moment weer gaan regenen. Ik had er weinig zin in om door de blubber door het bos te lopen. Gelukkig viel ons oog op een bushalte. We konden ook met de pendelbus!

De buschauffeur zette ons af bij de slagboom en vanaf daar liep je het terrein op. Ik was er stil van. Er waren wel andere mensen, maar het enige wat je hoorde waren de vogels en hier en daar een voetstap. Het leek wel alsof iedereen er stil van was. Behoorlijk indrukwekkend.

We liepen naar het einde van het veld om een foto te maken van het stuk van de spoorlijn wat er nog ligt. Daar kreeg ik echt wel even kippenvel van. Ik heb echt even om me heen staan kijken, maar wat zich hier heeft afgespeeld is gewoon niet te bevatten. Het is jammer dat er niet meer van over is, maar de spoorlijn en het prikkeldraad op het hek geven al een klein beetje weer hoe het geweest moet zijn.

Als laatste liepen we naar het monument met de steentjes. Ik vond het toen we ernaast stonden al heel mooi gemaakt, maar terug bij het herinneringscentrum zag ik pas dat de steentjes neergelegd zijn in de vorm van Nederland. Dat maakte het helemaal af.

Ik vond het erg mooi om dit een keer gezien te hebben. Het is toch een belangrijk stukje geschiedenis van Nederland. Terug in de auto waren we er nog even stil van. Pas na een paar minuten heb ik de radio weer aan gezet. Het is de hele dag nog bij me gebleven.

Op donderdagmiddag vertrokken we met mijn autootje richting het noorden. Ik word er vrolijk van om lang in de auto te zitten. We hadden lekker de radio aan en er is van alles te zien onderweg. Weer viel het me op hoe mooi en kleurrijk de tulpen waren naast de A6. We zijn even gestopt om een foto te maken. Helaas had ik liever een zonnetje gezien, zodat de ramen open konden, maar je kunt niet alles hebben.

We reden naar het hotel toe en zijn daar blijven eten. Ik had een heerlijk bord nasi rames. Na het eten hebben we ons warm aangekleed en zijn we naar het Abe Lenstra stadion gereden voor de wedstrijd. Daar hadden we nog even contact met mijn vader voordat de wedstrijd begon.

Het duurde lang voor er iets gebeurde op het veld. Tijdens de eerste helft bleef het 0-0 en ik had het vooral erg koud. Gelukkig was de tweede helft beter. Na de 0-1 van Cedric van der Gun had ik het een stuk warmer. Het was fijn dat Utrecht won. (En nu maar hopen dat ze dat vandaag weer doen, want dan zijn ze weer een stapje dichterbij de Europa League!)

Na de wedstrijd hebben we wat gedronken in het spelershome en we hebben de spelersbus uitgezwaaid. Ik was erg blij dat we daarna niet meer naar Utrecht hoefden te rijden, maar dat we binnen een paar minuten in het hotel waren. Nu kon ik na een warme douche meteen in bed kruipen.

Bron

Over een paar weken hoop ik af te studeren. Ik lever dan in ieder geval mijn scriptie in. Daarmee hoop ik ook langzaam maar zeker mijn sociale leven en mijn vrije tijd terug te krijgen. Als ik klaar ben, doe ik waarschijnlijk eerst een vreugdedansje! Daarna wordt het tijd om weer wat leuke dingen op te pakken. Ik denk vaak aan alle dingen die ik graag wil doen als ik weer tijd heb. Daarom heb ik alvast een lijstje gemaakt van tien dingen die ik graag wil doen als ik mijn scriptie heb ingeleverd.

1. Mijn vriendinnen opzoeken!
2. Sporten (want ik heb dan weer tijd en energie over)
3. Me meer verdiepen in fotografie
4. Leren haken
5. Verhalen schrijven
6. Boeken lezen, en dan vooral klassiekers
7. Bloggen (gewoon doorgaan zoals ik nu doe dus)
8. Lessen Duits of Spaans volgen
9. Mijn huis verbouwen
10. Vrijwilligerswerk blijven doen voor Stichting Borderline

Kortom, ik ben bang dat ik me straks niet ga vervelen, maar dat mijn agenda net zo vol blijft als hij nu is!

In het najaar van 2007 kocht ik mijn eerste iPod. Ik was tot dat moment intens gelukkig met mijn Sony Ericsson Walkmanphone, maar ik kon er niet genoeg muziek op kwijt. Eigenlijk wilde ik liever al mijn muziek bij me hebben, omdat ik nooit van tevoren wist waar ik naar wilde luisteren. Dit hangt bij mij namelijk af van mijn humeur. Ik besloot dat het tijd werd om te kijken naar een mp3-speler. Eigenlijk was ik ervan overtuigd dat alles wat geluid maakte van Sony moest zijn (en ja, ik ben altijd erg trouw aan merken), maar die hadden een mp3-speler met 8GB ruimte voor dezelfde prijs als de iPod classic van 80 GB. Ik  besloot te kiezen voor meer muziek met het risico dat de kwaliteit ervan minder was dan ik gewend was. Ik kocht een zwarte iPod classic.

Het was even wennen, maar al snel ging ik de deur niet meer uit zonder mijn iPod. Zes jaar lang was het mijn muziekmaatje. De laatste tijd werd de liefde minder. De batterij werd slecht en hij moest elke dag opgeladen worden. Ik liet hem steeds vaker thuis. Ik ging nadenken over een vervanger. Deze keer was de keuze snel gemaakt. Als Blackberry gebruiker, heb je geen leuke apps en spelletjes op je telefoon. Ik wilde nog niet overstappen op een nieuwe telefoon en de iPod touch kan ook een heleboel. Vandaag kwam de postbode mijn nieuwe iPod brengen. Ik was meteen enthousiast! Hij is mooi, licht en ik hoefde er nauwelijks aan te wennen.

Dag oude iPod… Welkom iPod touch!